| ||||||
Hoewel de muziekredactie van het blad waarvoor wij werken onlangs (in de coulissen van Sinner's Day dan nog!) door iemand van Eurosongstrekking werd omschreven als een groepje mensen die hun neus ophalen voor alles wat meer dan vijf mensen weet te enthousiasmeren, trokken wij gisteravond zowaar naar een concert van een ensemble dat u in de platenzaak onder 'Easy Listening' moet gaan zoeken. Voor alles een eerste keer, zullen we maar denken.Het betrof het Canadese ensemble Canadian Brass, vijf goedlachse koperblazers (twee trompetten, een trombone, een tuba en een hoorn) die vooral bekend zijn van hun cd's met kerstklassiekers (dankzij Dylan weer helemaal in), maar alvorens die reputatie in de Verenigde Staten te gelde te gaan maken middels een uitgebreide feestdagentournee nog even halt hielden in Mol met een programma waarin ze zich wagen aan oude pop en jazz, maar ook aan klassiek en zelfs opera.
Klinkt een beetje aangebrand, en dat is het ook in handen van de meeste lokale orkesten die in die vijver vissen, maar Canadian Brass zijn niet de eersten de besten: ze werden door The Washington Post omschreven als de beste brassband van de wereld, en daar willen wij al wel eens voor gaan zitten. Hoewel de groep, in tegenstelling tot de eerbiedwaardige Preservation Hall Jazz Band uit New Orleans die we enkele weken geleden aan het werk zagen, natuurlijk maar wat tegen de jazz aanschurkt, bleken ze minstens even bedreven in het entertainen van hun publiek en compenseerden ze hun gebrek aan street credibility middels een perfecte beheersing van hun instrumenten: Bach en flarden 'Orfeo' op een kwetterende koperblazer, je moet het maar doen.
Dat moet helemaal niet, integendeel, zullen de voor één keer gezellig samenspannende 'ernstige' liefhebbers van jazz en klassiek uitroepen voor hun computerscherm, maar die waren er natuurlijk niet bij gisteren. Wij zagen een kluit uitstekende muzikanten, die met een vleugje humor dat tijdens de afsluitende kolderieke miniopera 'Hornsmoke' aantrok tot een heuse windhoos, op indrukwekkende wijze populaire klassieke stukken en jazzcomposities uit hun instrumenten persten, en er zelfs tijdens de obligate Beatles-medley niet in slaagden onze tenen te doen krullen.
Wilde improvisaties en schertsende solo's zijn één ding, gestrenge klassieke interpretaties wat anders, maar voor het métier waarmee deze rasmuzikanten het podium inpakten kunnen wij alleen maar bewonderd op onze vingers fluiten (het enige instrument dat we min of meer beheersen). Pffft!
| Zie ook : Canadian Brass | |||||||||||||
| |||||||||||||
| Laatste Evenementen |
| Het laatste nieuws |
| Statistieken |
| Pollarchief |
